ב"ה, י"א שבט, ה'תשכ"ג
ברוקלין, נ. י.
צו די אנטיילנעמער אין דעם יערלעכן דינער פאר דער ישיבה "אחי תמימים" אין פיטסבורג, ה' עליהם יחיו
שלום וברכה!
קומענדיג פון דעם יארצייט-הילולא פון דעם רבי'ן דעם שווער, דער גרינדער פון דער ישיבה "אחי תמימים" אין פיטסבורג, האף איך, אז דער דינער וואס וועט פארקומען אין די נאענטע טעג פון דעם חודש וועט שטיין אונטער דעם איינדרוק פון די ערינערונגען וועגן לעבן און שאפן פון דעם בעל-ההילולא און די אינערלעכע אויפלעבונג וואס דאס מוז ארויסרופן בא יעדער איינעם און איינער וואס איז פארבונדן מיט דעם רבי'ן דעם שווער און זיינע מוסדות.
בא דער געלעגנהייט וויל איך איבערגעבען א דערציילונג וואס איך האב געהערט פון מיין שווער דעם רבי'ן, אן ענין וואס האט א דויערנדע און שטענדיג-צייטיגע באדייטונג פאר אונז אלעמען. בפרט אין דעם יאר ווען ס'איז געווארן 150 יאר דער הסתלקות פון דעם אלטן רבי'ן, בעל התניא והשלחן ערוך, דער גרינדער פון חב"ד.
דער מיטעלער רבי, דער זון פון אלטן רבי'ן, האט ווי באוואוסט, געהאט אן אויסערגעוויינלעכע קראפט פון פארטיפונג. בשעת ער האט זיך קאנצענטרירט אויף אן ענין, האט ער ניט געהערט און ניט געזען וואס עס טוט זיך ארום אים.
איינמאל, בשעת דער מיטעלער רבי איז געווען פארטיפט אין זיינע געדאנקען, איז פון א דערבייאיקע וויגעלע ארויסגעפאלן זיין קינד און האט זיך פאנאדערגעוויינט. דער מיטעלער רבי האט עס אבער גאר ניט באמערקט. אין דער זעלבער צייט איז דער אלטער רבי געזעסן בא זיך אין צימער אין אן אויבערשטע דירה, און איז אויך געווען פארטיפט אין לערנען. ער האט אבער יא דערהערט דאס געוויין פונם קינד. דער אלטער רבי האט איבערגעריסן דעם לערנען, איז אראפ אונטן, האט אויפגעהויבן דאס קינד, איינגעשטילט און פארוויגט עס צוריק אין וויגעלע. דער מיטעלער רבי האט נאך אלץ קיין זאך ניט געהערט און ניט באמערקט, אזוי פארטיפט איז ער געווען. שפעטער האט אים דער פאטער אויסגערעדט: "ווי וויכטיק דער ענין זאל ניט זיין, אין וועלכן מען איז פארטיפט, מוז מען אבער שטענדיק דערהערן דאס געוויין פון א קינד!"
* * *
וויבאלד מען האט אונז די געשיכטע דערציילט, איז קלאר אז דאס האט פאר יעדן איינעם און איינער פון אונז א וויכטיקע באדייטונג און פראקטישע אנווייזונג. - די ישיבה, וואו א אידיש קינד באקומט א תורה דערציאונג, איז דאס "וויגעלע". מיר מוזן זען, אז ניט נאר זאלן די קינדער פון דער ישיבה חלילה ניט ארויספאלן פון זייער וויגעלע, נאר מיר מוזן זיך באמיען וואס מער קינדער אריינצונעמען אין דער ישיבה, ווייל בלויז אויף דעם אופן קענען מיר זיי פארזיכערן א לעבן אן טרערן, אן אמת-גליקלעך לעבן, גייסטיק און מאטעריעל.
עס איז דעריבער צו האפן, אז יעדער איינער און איינע פון די אנטיילנעמער און פריינט פון דער ישיבה "אחי תמימים" אין פיטסבורג וועט זיך ברייטהערציק און ווארעם אפרופן צו פארפעסטיקן און אויסברייטערן דאס דאזיגע לעבנס-וויכטיגע "וויגעלע" פון תורה דערציאונג וואס איר האט זוכה געווען צו האבן בא זיך אין שטאט.
דער זכות פון דער גרינדער, און דער זכות פון דער מצוה פון צדקה און החזקת תורה, וועט אייך אלעמען, און אייערע בני בית, שיחיו, זיכער ביישטיין, געבענטשט צו ווערן פון דעם אויבערשטן אין אלעס אין וואס איר נויטיגט זיך, מאטעריעל און גייסטיג, אין פיל פרייד און אמת'ן אידישן נחת.
בכבוד ובברכה.
א דערציילונג: ראה גם לעיל אגרת ח'תקנז, ובהנסמן בהערות שם.
B"H, 11 Shevat, 5723.
Brooklyn, NY.
Shalom u'Vrachah!
To the participants in the annual dinner for the "Achei Temimim" Yeshiva in Pittsburgh, may Hashem be upon you for life—greetings and blessings!
Coming from the yahrzeit-hilulah of my father-in-law, the Rebbe—the founder of "Achei Temimim" Yeshiva in Pittsburgh—I hope that this dinner, which will take place in the coming days of this month, will be held under the impression of memories about the life and work of the baal-hahilulah and the inner inspiration this must awaken in everyone connected to my father-in-law and his institutions.
On this occasion I wish to share a story I heard from my father-in-law, an episode that has lasting and constant significance for all of us—especially in this year when it is 150 years since the passing of the Alter Rebbe, author of Tanya and Shulchan Aruch, founder of Chabad.
The Mitteler Rebbe, son of the Alter Rebbe, as is well known, had an extraordinary power of concentration. When he focused on something he neither heard nor saw what was happening around him. Once, while he was deep in thought, his child fell out of a nearby cradle and began to cry loudly. The Mitteler Rebbe did not notice at all. At that very time, the Alter Rebbe was sitting alone upstairs in another room, also deeply immersed in study. Yet he did hear the child's crying. The Alter Rebbe interrupted his learning, went downstairs, picked up the child, calmed him and rocked him back to sleep. The Mitteler Rebbe still noticed nothing—so deep was his concentration. Later his father told him: "No matter how important what you are focused on is—you must always hear a child's cry!"
Since this story was told to us it is clear it has an important meaning and practical instruction for each one of us. The yeshiva—where a Jewish child receives Torah education—is like that "cradle." We must ensure not only that no children fall out of their cradle (G‑d forbid), but also strive to bring more children into it; only then can we guarantee them a life without tears—a truly happy life both spiritually and materially.
Therefore it is hoped that every participant and friend of "Achei Temimim" Yeshiva in Pittsburgh will generously and warmly respond to strengthen and expand this vital "cradle" of Torah education which you have merited to have in your city.
The merit of its founder—and the merit of tzedakah and supporting Torah—will surely stand by you all and your families for blessing from Above in everything you need materially and spiritually—with much joy and true Jewish nachas.
Summary
The letter teaches that no matter our personal focus or spiritual pursuits, we must always remain sensitive to those in need—especially children—and actively support Torah education so every Jewish child can thrive both spiritually and materially.