ב"ה, ה' ניסן, תשי"ט
ברוקלין.
שלום וברכה!
אין ענטפער אויף אייער בריף פון 92/3, וועלכער איז אנגעקומען מיט א פארשפעטיגונג, אין וועלכען איר שרייבט, אז איר געפינט זיך צווישען חברים, וועלכע זיינען ניט רעליגיעז, און דאס האט געווירקט אויך אויף אייך, וויילע ס'איז שווער צו קעמפען מיט מענשן וועלכע מען באגעגענט זיך אין דער ארבעט וכו', און פרעגט וואס קען מען טאן אין אזא פאל. איר דערמאנט אויך, אז איר האט אוניווערסיטעט בילדונג, אבער שרייבט ניט, אין וועלכען פאך-געביט.
בכלל, איז איבעריג צו באטאנען, אז די אויפפירונג פון א יחיד (איינצעלן מענשן) קען מען לערנען אין פילע פאלען, פון דער אויפפירונג פון א כלל (מערערע מענשן), געמיינט דעם אידישען פאלק אלס כלל, אויב מען זאל אננעמען די שיטה (ריכטונג) וואס איר שרייבט, אז געפינענדיג זיך אין א געוויסער אומגעבונג (סביבה) דארפמען זיך אויך אויפפירען ווי די סביבה, איז דענסטמאל א ספק, אויב אידען וואלטען ווען באלד פון אנהויב, געווארען א פאלק, און אויב אפילו עס וואלט פאסירט יע געגען דער ריכטונגס-ליניע, וואלטען פון זיי - לויט אייער שרייבען - גלייך ארויסקומענדיג פון מדבר און אריינקומענדיג אין לאנד כנען, קיין שריד ופליט (קיין איבערבלייבעכץ) ניט געבליבען, אלס כלל, ווארום זיי זיינען שטענדיג געווען, דער המעט מכל העמים (די קלענסטע פיזישע צאל צווישען פעלקער) און זיי האלט דאס אויף - דאס זיין אנדערש - אין פארלויף פון די דריי טויזענט פארגאנגענע יארען פון דענסטמאל אן.
דער אויסגאנג פון אזא אויפפירונג (ווי איר שרייבט) ווען זיי וואלטען נאכפאלגען דאס, אריינקומענדיג אין דעם לאנד כנען, וואלטען זיי אויך געטיילט דעם גורל פון די שבע אומות, נאך וועלכע זיי וואלטען זיך נאכגעשלעפט, פון וועלכע ס'איז איצטער קיין איינע פראן, און אזוי אויך אין באצוג צו גלות בבל (נאכ'ן חורבן פון בית שני), גלות רומי, פון וועלכע - געמיינט בבל און רומי - איז געבליבען ניט מער [ווי] חורבות, אזוי וואלט אויך געווען פון די וועלכע וואלטען זיך נאכגעשלעפט נאך זייער לעבענס ריכטליניע.
אבער אנהאלטענדיק זיך, מיט ג-טס הילף, אין דער ריכטיגער אויפפירונוג, אז מען מוז אויפהאלטען די אמת'ע אויפפאסונג און אידישע לעבענס אנשויאונג (וואס דאס איז דער אינערליכער גרינטליכער "איך" פון אן אידן) פארזיכערט דאס שטאנדהאפטיקייט און אויסדויער, און דאס וואס די סביבה פירט זיך אנדערש, און וועלענדיק נאכטאן, איז אין געגענטייל, מיט דעם נאכטאן זיי פארלירט מען דעם אנזעהן בא זיי, ווארום סוף סוף, איז נאכשלעפונג קען ניט ערוועקען כבוד און רעספעקט, ניט בא אנדערע, און ניט בא זיך.
די אידישע אויפפירונג אלס כלל, און אלס פרט, האט איבערגעלעבט בבל און רומי און ענליכע, און אלע פעלקער וועלכע זיינען געווען אין מער צאל און האבען געדריקט מיט פערשידענע גזירות גרויסע פעלקער זיינען פארטיליגט געווארען, און אידען זיינען שטאנדהאפט, אתם נצבים היום כולכם, און פון יענע פעלקער, ווי געזאגט אויבען, איז מער ווי חורבות און מוזעאום אנדיינק, ניט פארבליבען.
דאס אויבען געזאגטע איז ריכטיג, אפילו ווען מען געפינט זיך אין א סביבה פון גזירות ושמדות ר"ל, ווי אונזערע ברידער געפינען זיך אין די באלשעוויסטישע איינפלוס לענדער, און ענליכע, אבער די וועלכע זיינען ניט געשטעלט געווארען צו אזא נסיון, און געפינען זיך אין א לאנד וואו מען קען זיך אויפפירען ווי מען וויל, און ווילען נאר דורכאויס יאגען זיך נאך דער מערהייט, אן קיין שום שכל מאטיוו אין דעם, נאר מער ניט וויילע די מערהייט, איז אזוי, איז דאך פארשטענדליך די נעגאטיווקייט פון דעם.
פארשטענדליך, אז ניט אלעמאל קומט אן גרינג, צו זיין אנדערש פון דער מערהייט, אבער ניט שטענדיג איז אויך גרינג צו אויפפירען זיך לויט צדק און יושר, און ניט עובר זיין אויף לא תחמוד, לא תגנוב, אפילו ווען ער האלט זיך אפ פון לא תגזול, צוליב מורא פאר פאליציי, דאך וועט קיינער ניט זאגען, אז מען דארף אויסקלייבען די זאכען, וועלכע עס קומען אן גרינגע.
און א ביישפיל קען מען בריינגען אויך פון קינדער יארען, וואס יעדער קינד וויל בעסער שפילען זיך איידער לערנען און שטודירען יארען נאכאנאנד, און איצטער - אין די שפעטערע יארען - זעהט מען ערשט, דעם אונטערשייד, וואס וואלט געווען, ווען מען קלייבט אויס דעם לייכטערן וועג, פון שפילען זיך וכו'.
די געזאגטע איבערצייגונג, אז אחרי רבים להטות, איז אלעמאל ריכטיג, האט אויך געבראכט די ערליכע דייטשען אונטער היטלערן, צו דער טענה: וויבאלד אז צענדליגער מיליאנען דייטשען, ברענען אידען אין אויסשוויץ, איז צוליב וואס זאל ער זיין אנדערש, ס'איז דאך אחרי רבים להטות.
איך וויל ניט מאריך זיין אין דעם אויבען דערמאנטען ענין, ווארום איך רעכן, אז א יונגען מענשן דארפמען ניט איבערצייגען מיט ראיות, אז ניט דאס איז דער לעבענס אויפגאבע, צו זוכען א ענין פון וואס ווייניגער אנשטריינגונג, און וואס גיכער אויסמישען זיך מיט דער סביבה.
אויך באוואוסט דער צוגאב פארגלייך: אז דומם (שטיינער א.ד.ג. באשעפענישן) זיינען אין מער צאל ווי צומח (געוויקסען) און געוויקסען זיינען אין מער צאל ווי חי (לעבעדיקע באשעפענישען) און חי איז מער צאל פון מדבר (ריידענדיקע, מענשן) און מדבר אליין זיינען אנדערע פעלקער אין מער צאל איידער אידען, און צווישען אידען אליין וכו', דאך וועט קיינער ניט זאגען, אז די אויפגאבע און ציעל-צוועק פון דעם צומח איז צו ווערען א דומם, און אז א מדבר זאל שטרעבען צו ווערען א חי, וכו'.
ויהי רצון אז השם יתברך זאל אייך געבען דעם כח, נאכפאלגען דעם אמת'ן שכל, און ניט נאכשלעפען זיך נאכן ווילען, זוכען דאס גרינגערע וועלכעס איז אויך דאס ביליגסטע.
בברכה צו גוטע בשורות ולחג פסח כשר ושמח,
בשם כ"ק אדמו"ר שליט"א
מזכיר
B"H, the 5th of Nissan, 5719. Brooklyn.
Shalom u'Vrachah!
I am responding to your letter from March 29th, which arrived with some delay. In it, you write that you find yourself among friends who are not religious, and this has also affected you, as it is difficult to struggle with people one encounters at work, etc., and you ask what can be done in such a case. You also mention that you have a university education but do not specify in which field.
In general, it is almost unnecessary to emphasize that the conduct of an individual can often be learned from the conduct of a community—meaning the Jewish people as a whole. If one were to accept the approach you describe—that being in a certain environment means one must behave like that environment—then there would be doubt whether Jews would ever have become a nation at all. Even if they had, according to your logic, upon leaving the desert and entering the land of Canaan, none would have remained; for they were always 'the fewest among all peoples' (the smallest physical number among nations), and yet they have maintained this difference for three thousand years since then.
The outcome of such behavior (as you describe)—had they followed it upon entering Canaan—would have been to share the fate of the seven nations whom they might have imitated; from whom now not even a remnant remains. Similarly regarding the Babylonian exile (after the destruction of the Second Temple), Roman exile—from which only ruins remain—so too would it have been for those who followed their way of life. But by holding firm—with G‑d's help—to proper conduct and maintaining true perception and Jewish worldview (which is the inner core "I" of a Jew), this ensures stability and endurance. When one acts differently than their environment—even if imitating them—one loses respect in their eyes; for ultimately imitation does not evoke honor or respect from others or oneself.
The Jewish way of life as a whole—and individually—has outlived Babylon and Rome and similar powers; all those nations who were greater in number and imposed various decrees have been destroyed, while Jews remain steadfast: Atem Nitzavim Hayom Kulchem ("You are all standing today"). Of those nations, as mentioned above, nothing remains but ruins and museum relics.
What was said above holds true even when one finds themselves in an environment of decrees or persecution—as our brethren do under Bolshevik influence—but for those not subjected to such trials who live in countries where one can act freely as desired, yet still chase after majority behavior without any rational motive other than simply because it's what most do—the negativity is obvious.
It is understandable that it is not always easy to be different from the majority; but it is also not always easy to act with justice and honesty or avoid coveting or stealing—even if refraining from robbery out of fear of police—yet no one would say we should only choose what comes easily. An example can be drawn from childhood: every child prefers playing over studying year after year; only later does one see the difference between choosing an easier path versus diligence.
The conviction that 'after many one should follow' (Achar Rabim Lehatot) is always correct has led even upright Germans under Hitler to claim: since tens of millions burn Jews in Auschwitz, why should he be different? After all, 'after many one should follow.' I do not wish to elaborate further on this point because I believe a young person need not be convinced with proofs that life's purpose is not to seek what requires less effort or blend quickly into one's surroundings.
It is also well known: in creation there are more inanimate objects than plants; more plants than living creatures; more living creatures than humans; among humans there are more other nations than Jews; yet no one says that plants should strive to become stones or humans should strive to become animals.
May it be G‑d's will that Hashem gives you strength to follow true intellect rather than chasing after desires seeking what is easier—which is also cheapest.
Summary
The Rebbe teaches that maintaining one's Jewish identity requires inner strength and conviction rather than conforming to majority influence. True purpose comes from following authentic values even when difficult—not simply choosing what is easiest or most popular.