ב"ה, ו' אלול, תשט"ו
ברוקלין.
לכל הנאספים במלוה מלכה מוצש"ק פרשת תצא במאנסעי, ובראשם הרה"ח אי"א נו"נ עוסק בצ"צ מו"ה משה פנחס שי' הכהן[1] והוו"ח אי"א נו"נ עוסק בצ"צ מוה"ר גרשון שי'
ד' עליהם יחיו
שלום וברכה!
איך בין געווען צופרידען צו דערוויסען זיך וועגען אייער צוזאמענקומען צו דער סעודה דדוד מלכא משיחא, וואס זיכער וועט מען ריידען בדברי תורה, וועט דאס זיין א סעודת מצוה, און עס איז דאך באוואוסט דער ווארט פון רבנו הזקן, דאס וואס עס קאן אויפטאן א חסידישער פארבריינגען קען מלאך מיכאל ניט אויפטאן (זעה באריכות קובץ אמירת תהלים).
באגרינדעט אויף דעם באוואוסטען ווארט, אז די סדרה פון דער וואך איז פארבונדען מיט די פערשידענע פאסירונגען פון דער וואך, און מען קען אויך ארויסבאקומען פון דער סדרה, אנווייזונגען אין דעם טאג טעגליכען לעבען - הנה דעם מוצש"ק פאנגט זיך אן די סדרה והי' כי תבא אל הארץ, וואו עס ווערט דערציילט די מצוה פון בכורים בריינגען, וועלכע באדארף'ן זיין פון די בעסטע פרוכט, וואס עס האט ארויסגעגעבען ארצנו הקדושה תבנה ותכונן במהרה בימינו על ידי משיח צדקנו, ווען זי איז געווען א ארץ זבת חלב ודבש, און פון די ערשט פרוכט-צייטיגע פירות, בעפאר מען האט פאר זיך גענומען וואס פון די פרוכט, און מען האט דאס געבראכט אין בית המקדש, צו באדאנקען השם יתברך פאר דער ברכה וואס ער ברוך הוא האט אריינגעגעבן אין די פרוכט פן דער ערד. און די בכורים זיינען ניט געווען ווי אנדערע קרבנות, צו פארברענען אויפן מזבח, נאר צו אוועקגעבען זיי דעם כהן.
פון דעם לערנען מיר ארויס, אין די ביידע קצוות: אז די תבואה ופירות הארץ, וועלכע וואקסן אויס נאך דעם ווי מען האט געאקערט און געזייט און געשניטן, און אויך די אנדערע מלאכות וועלכע זיינען פארבונדן מיט דאס וואקסן פון פירות הארץ, האט מען די ערשטע בעסטע פון זיי, ניט גענומען פאר זיך, נאר געמאכט פון דעם - קדושה, מיט דעם אוועקגעבן דאס צום כהן. וואס געוויס צייטנווייז ערוועקט זיך א טענה, אז נאך דער גאנצער הארעוואניע און מי וואס מען האט אריינגעלייגט אין דעם, איז אויב אפילו מען דארף אוועקנעמען א טייל פון זיך און אוועקגעבען איוף הייליקע צוועקן, איז פארוואס דארף דאס זיין דוקא פון די בעסטע און שענסטע? אבער ווען מען טראכט זיך אריין אין דעם - קומט מען צו דעם פארשטאנד, אז די טענה קען זיין נאר, ווען עס פעלט די אמונה אז די פרי האדמה - נתת לי ה', און אז נאר כחי ועצם ידי עשה לי את החיל הזה. ובמילא נאכן אריינטראכטן - זעט מען אז דאס איז היפך פון אמונה פשוטה, וואס די אמונה פשוטה איז פאראן ביי אלע אידן אן אויסנאם, מען דארף נאר זי ארויסברענגען איז זי זאל אויך ווירקן אין דעם טאג-טעגלעכן לעבן.
די צווייטע זאך ארויס לערנונג פון דער זעלבער מצוה, איז וואס די פירות ווערן ניט פארברענט אויפן מזבח אין בית המקדש, נאר זיי ווערן אוועקגעגעבן צום כהן, וועלכער דארף זיי נוצן - ווי דער דין פון בכורים, וואס דאס באווייזט אז אפילו דעם טעם'דיקער געשמאק אין גשמיות, אויב מען פארבערייטערט זיך צו ווי געהעריק און מען הייליקט זיך, - קען מען דאס אויסניצן אין קדושה (דורך דעם בית המקדש און כהן), און דינען השם יתברך דורך עסן די פירות, אט אזוי ווי מען דינט השי"ת מיט אנדערע קרבנות דורכן פארברענען זיי אין בית המקדש, ווי א קרבן עולה און ענלעכעס.
און דאס איז איינע פון די יסודות תורת החסידות, אז מען דארף דינען און מען קען דינען השם יתברך, ניט נאר בעת דאוונען און לערנען תורה, נאר אויך מיטן עסן און בשעת'ן עסן, מיט טאן עסק - ביזנעס - און בשעת דעם עסק. עס איז נאר, זעלבסטפארשטענדלעך, אז דער אנדער פאל פון דינען השם יתברך פאדערט א טיפע צוגרייטונג צו דעם, אבער דער שכר פון דעם איז גרעסער.
און אין דעם זין, איז די מצוה פון בכורים דא - אפילו בזמן הגלות און אפילו בחוץ לארץ, און אויך אין א פשוט'ן וואכעדיקן טאג פון וואך, אז ווען מען זאגט פון טיפן הארצן אויף אלעס וואס מען האט, אז דאס איז נתת לי ה', ווערט דאס געהייליקט, ביז אז דאס ניצן דאס - קען זיין אן עבודה, עבודת השם יתברך.
ביי דער מצוה פון בכורים כפשוטה, ווען דאס איז געווען בבית המקדש, איז דאך דערנאך געווען די ברכה אז לשנה הבאה זאל ער נאכאמאל מקיים זיין די מצוה בשמחה, אזוי אויך היינט, דאס באנוצן און אויסניצן די נכסים - אייגנטום - וואס השם יתברך גיט, ווי השם יתברך פארלאנגט, ברענגט די ברכה פון השם יתברך, אז אויך לשנה הבאה זאל מען דאס קענען מקיים זיין און אין א פיל גרעסערער מאס, און מיט נאך מער צופרידנקייט און שמחה.
בברכה צו נתעורר ווערן מיט גוטע החלטות און מקיים זיין דערנאך בימים הבאים עלינו ועל כל ישראל לטובה, ובברכת כתיבה וחתימה טובה לשנה טובה ומתוקה.
- 1 כ"ץ
B"H, 6 Elul, 5715.
Brooklyn.
To all those gathered at the Melaveh Malkah on Motzaei Shabbos Parshas Teitzei in Monsey, led by Haraha"ch iy"a nu"n oseik b'tzt"z Moshe Pinchas HaKohen and vavac"h iy"a nu"n oseik b'tzt"z Gershon D'aleihem Yichyu. Shalom u'Vrachah!
I was pleased to learn about your gathering for the meal of David Malka Meshicha, where surely words of Torah will be spoken, making it a seudas mitzvah. It is well known what the Alter Rebbe said: what a chassidic farbrengen can accomplish, even the angel Michael cannot accomplish (see at length in Kuntres Amiras Tehillim).
Based on the well-known saying that the weekly Torah portion is connected with the various events of the week and that one can derive guidance for daily life from it—the coming Motzaei Shabbos begins the portion "Vehayah Ki Savo El HaAretz," where the mitzvah of bringing Bikurim is told. These must be from the best fruits produced by our holy land—may it be rebuilt and established speedily in our days through Moshiach Tzidkeinu—when it was a land flowing with milk and honey. From these first fruits—before taking any for oneself—they were brought to the Beis HaMikdash to thank Hashem Yisbarach for the blessing He placed in the fruits of the earth.
The Bikurim were not like other offerings to be burned on the altar but were given to the Kohen. From this we learn two things: First, that grain and fruit which grow after plowing, sowing, and harvesting—and all other labors connected with their growth—the first and best are not taken for oneself but are made holy by giving them to the Kohen.
Sometimes an argument arises: after all one's toil and effort invested, why should one have to give away a portion—and specifically from the best—for holy purposes? But upon reflection, one realizes this argument only exists when there is a lack of faith that "the fruit of the ground—You gave me, Hashem," thinking instead "my strength and my hand made me this wealth." Upon deeper thought, one sees this is contrary to simple faith—which every Jew possesses without exception; it just needs to be brought out so it affects daily life.
The second lesson from this mitzvah is that these fruits are not burned on the altar but given to the Kohen who must use them—as per Bikurim law—which shows that even physical enjoyment can be used for holiness (through Beis HaMikdash and Kohen), serving Hashem Yisbarach by eating these fruits just as one serves Him with other offerings by burning them on the altar as an olah or similar.
This is one of Chassidus' foundations: one must—and can—serve Hashem Yisbarach not only during prayer or Torah study but also through eating and during business dealings. Of course, this form of service requires deeper preparation, but its reward is greater.
In this sense, Bikurim applies even now—in exile, outside Eretz Yisrael—even on an ordinary weekday: when one sincerely says about everything he has that "this was given me by Hashem," it becomes sanctified so that its use itself becomes an avodah—service of Hashem Yisbarach.
With Bikurim in its literal sense in Beis HaMikdash came a blessing—that next year he should again fulfill this mitzvah with joy. So too now: using one's assets as Hashem desires brings His blessing so that next year one can do so again in even greater measure—with more satisfaction and joy.
Blessings to awaken good resolutions and fulfill them in coming days for ourselves and all Israel for good; with blessings for a kesivah vachasimah tovah—a good and sweet year.
Summary
The mitzvah of Bikurim teaches us both gratitude toward Hashem for our success and how even mundane acts like eating or business can become service to Him when done with proper intention. Recognizing G‑d as our source elevates all aspects of daily life into holiness.