ב"ה, ג' סיון, תשט"ו
ברוקלין.
הנהלת בית המדרש נוסח האר"י ז"ל ...
ד' עליהם יחיו
שלום וברכה!
איך האב באקומען אייער בריף פון כ"ד אייר, געשריבען דורך דעם מזכיר מוה' ... אין אויפטראג - לויט ווי ער שרייבט - פון דער הנהלה, ובמענה עליו:
בכלל ווען עס זיינען פראן חילוקי דיעות צווישען צווי צדדים, און עס נעמט אן א פאָרם פון מחלוקת, עפענטליך און מיט שארפע אויסדריקען, איז כמעט שטענדיג זיינע שולדיג ביידע צדדים, אויב אפילו אין פערשידענע מאָסן און אמאל אויך איין צד אין א גאר גרויסער מאס, אבער עפּעס שולד איז פראן אין יעדער צד. זעלבסט פארשטענדליך, אז מיינונגס פערשידענהייט איז א נארמאלע ערשיינונג, ווארום עס איז אין דיעותיהם שוות, אבער ניט אז דאס זאל צובריינגען צו מחלוקת און אין א שארפער פאָרם.
על אחת כמה וכמה, ווען דאס איז פארבונדן מיט א שול וועלכע איז א בית תפלה לו יתברך, וואו אידען קומען דאוונען און אויסבעטען בא השם יתברך, דאס וואס מען נויטיגט זיך בגשמיות וברוחניות, און הקב"ה וואס ער איז דער עצם הטוב, וויל ממלא זיין די בקשות און די תפלות, איז אבער א באדינג, אז אלע מתפללים און אלע דיעה זאגער פון שול, געדיינקען דעם פסק המשנה, לא מצא הקב"ה כלי מחזיק ברכה לישראל אלא השלום, וואס אט דער פסק המשנה, מאכט נאך מער פארשטענדליך, אויף וויפיל מוז הערשען שלום אין א בית הכנסת, אלס צוגאב אויף דעם מוז, פון שלום בכלל.
עס איז שווער אויסצוהערען טענות פון איין צד, און בכלל זייענדיק פון דער ווייטענס, צו ארויסבריינגען החלטות אין אזעלכע ענינים, אבער איך בין זיכער אז בא א גוטען ווילען, דארפמען ניט אנקומען צו החלטות אין דעם פון א אנדער ארט, און עס איז גענוג אז מען זאל זיך צונויפריידין צווישן זיך און געדיינקענדיק דערביי, לויטן אויסשפּראך פון רבנו הזקן אין תניא ריש פרק מ"א, אז הקב"ה מניח העליונים ותחתונים ונצב עליו ומביט עליו ובוחן כליות ולב, וואס דאס מיינט כפשוטו יעדער איינעם פון די פארזאמעלטע, אויך דענסטמאל ווען זיי וועלן באהאנדלען דעם ענין וועגען ועלכען איר שרייבט אין בריף. אלע דארפען זיך אריינטראכטען אין דעם אמת פון דער זאך און נעמען אין אכט, אין דער פולסטער מאס, אז דאס איז א מקום קדוש, וואס דארף ממשיך זיין קדושה ווען מען געפינט זיך דארטען, און אין א גוויסער מאס אויך מיטנעמען אהיים פון אט דער קדושה. און זיכער וועט מען געפינען וועגען אז עס זאל זיין שלום צווישען אלעמען לאורך ימים ושנים טובות, און אז אלע צוזאמען, בלבב שלום, זאלן אויסשפּרייטען די השפעה פון זייער בית המדרש - ווי עס פאסט פאר א שול וועלכעס טראגט אזא נאמען, נוסח האר"י ז"ל, אין דער גאנצער סביבה.
און ספּעציעל זיינען די טעג, הכנה טעג צו מתן תורה, צוגעפּאסט צו דעם וואס ווי דער פסוק דערציילט, האבען אידען באקומען די תורה, דורכדעם וואס ויחן שם ישראל נגד ההר, ויחן לשון יחיד, כולם כאיש אחד.
האפענדיג צו באקומען בקרוב גוטע בשורות אין דעם ענין ובברכה לקבלת התורה בשמחה ובפנימיות.
B"H, 3 Sivan, 5715. Brooklyn.
I have received your letter from the 24th of Iyar, written by the secretary on behalf—as he writes—of the administration, and in response:
In general, when there are differences of opinion between two sides and it takes the form of a dispute—publicly and with sharp expressions—it is almost always the case that both sides are at fault, even if to different degrees and sometimes one side much more so; but some blame exists on each side.
Of course, differences of opinion are a normal phenomenon because not all minds think alike. But this should not lead to disputes or take on a sharp form.
How much more so when this is connected to a shul, which is a house of prayer for the L‑rd, where Jews come to pray and request from Hashem what they need both materially and spiritually. And Hakadosh Baruch Hu—Who is the essence of good—wants to fulfill these requests and prayers. But there is a condition: all those praying and all those expressing opinions in the shul must remember the ruling of the Mishnah: 'Lo matza Hakadosh Baruch Hu keli machzik berachah l'Yisrael ela haShalom' (The Holy One Blessed Be He found no vessel that holds blessing for Israel except peace). This Mishnah makes it even clearer how much peace must prevail in a synagogue—in addition to the general need for peace.
It is difficult to listen to claims from one side alone, and being distant makes it even harder to draw conclusions in such matters. But I am certain that with good will, there is no need for decisions from another source; it is enough for everyone to come together among themselves and remember—as stated by Rabbeinu HaZaken at the beginning of chapter 41 in Tanya—that Hakadosh Baruch Hu leaves aside higher and lower worlds and stands over him, observing him and examining his heart and mind. This means literally every individual present—even when they are discussing the matter you wrote about in your letter.
Everyone must reflect on the truth of the situation and take into account as fully as possible that this is a holy place which must draw down holiness while people are there—and to some extent also bring home some of that holiness. Surely ways will be found so that there will be peace among everyone for long days and good years; and that all together, with peaceful hearts, will spread the influence of their beis midrash—as befits a shul bearing such a name, Nusach HaAri Z"L—throughout their entire environment.
Especially now during these days—the days of preparation for Matan Torah—it is fitting for this situation. As the verse tells us: 'Vayichan sham Yisrael neged haHar' (And Israel encamped there opposite the mountain)—'Vayichan' in singular form—all as one person with one heart.
Hoping to soon receive good news regarding this matter. With blessings for receiving the Torah with joy and inwardness.
Summary
The Rebbe teaches that disputes within a synagogue harm its sanctity and blessings; true unity and peace are vital for communal success—especially before Shavuos—since G‑d's blessings rest only where there is harmony among all members.