ב"ה, ח' מ"ח[1], תשט"ז
ברוקלין.
ברכה ושלום!
במענה על מכתבה ממוצש"ק[2] ברכה:
זיכער האט [איר] צייטיג באקומען א ענטפער אויף אייער פראגע אין אייער פריערדיקען בריף.
און וואס איר שרייבט וועגען אייער ברודער שי', די סיבה פארוואס איר האט ניט געענטפערט אויף מיין שרייבען, אז מען זאל בודק זיין די תפילין זיינע, זעלבסט פארשטענדליך אז די סיבה פארשטארקט די הצעה אז מען זאל וואס פריער בודק זיין די תפילין, איבערהויפּט די פרשיות אז זיי זאלען זיין זיכער כשר'ה און טאן דאס וואס פריער, און זעלבסט פארשטענדליך אז עס איז דורכאויס נויטיג אז ער זאל זיי יעדער וואכען טאג אנטאן אויף א עטליכע מינוט ווייניגסטען.
השם יתברך האט געוואלט אז א איד זאל מקיים זיין מצות מיט זיין אייגענעם אויסוואהל (בבחירתו) ניט געצוואונגענער, און אזוי אויך איז בנוגע אייער ברודער, מען דארף עם אבער מסביר זיין, אז ווען מען שרייבט צו א קראנקען א רפואה, האט ניט קיין ארט אין שכל, אז מען זאל ווארטען ביז מען וועט זיך פריער אויסלערנען חכמת הרפואה, און עטליכע יאר ארום ווערען א דאקטאר און פארשטיין ווי די רפואה ווירקט, און דענסטמאל וועט ער נעמען די רפואה, און בפרט אז וואס מער מען לייגט אפּ דאס ניצען די רפואה, ווערט מען אלץ ווייטער פון געזונט ווערען, און במילא אויך פון פארשטיין זאכען ווי זיי זיינען אין דער ווירקליכקייט אין זייער אמת, און השם יתברך זאל מצליח זיין, אז איר און אייערע פריינד זאלען געפינען די פּאסענדע ווערטער ווי צו אוועקשטעלען עם אויף דעם וועג וועלכער איז גוט פאר עם סיי בגשמיות און סיי ברוחניות.
בברכה,
בשם כ"ק אדמו"ר שליט"א[3]
מזכיר
B"H, 8 MarCheshvan, 5716.
Brooklyn.
Blessing and greetings!
In reply to your letter of Motzaei Shabbos Kodesh, Parshas Vezos HaBerachah:
Surely you received an answer in good time to the question in your previous letter.
As for what you write about your brother, may he live and be well — the reason why you did not respond to what I wrote, that his tefillin should be checked — it goes without saying that this reason strengthens the suggestion that his tefillin be checked as soon as possible, especially the parchments, so that they are certainly kosher, and that this be done as soon as possible. And it goes without saying that it is absolutely necessary that he put them on every weekday, for at least a few minutes.
G‑d, blessed be He, wanted a Jew to fulfill the mitzvos by his own free choice (בבחירתו), not under compulsion, and so too with regard to your brother. But it must be explained to him that when a remedy is prescribed for a sick person, it makes no sense that he should wait until he has first learned the science of medicine, become a doctor after some years and understood how the remedy works, and only then take the remedy; all the more so since the longer one puts off using the remedy, the further one gets from becoming healthy, and consequently also from understanding things as they really are, in their truth. May G‑d, blessed be He, grant success that you and your friends find the suitable words to set him on the path that is good for him, both materially and spiritually.
With blessing,
In the name of the Rebbe shlita
Secretary