ב"ה, יו"ד כסלו, יום הגאולה של אדמו"ר האמצעי, תשכ"ג
ברוקלין, נ. י.
אל קהל עדת ישורון חובבי ומוקירי תורה ומצוה ה' עליהם יחיו
שלום וברכה!
אין צוזאמענהאנג מיט דער פארשטייענדער יערלעכער אוטנערנעמונג פון מרכז הישיבות תומכי תמימים ליובאוויטש, כ"ד טבת הבע"ל, האף איך אז חובבי תורה בכלל ועסקני הישיבה בפרט וועלן אויסניצן די פארבליבענע געציילטע וואכן צו פארזיכערן אז די אונטערנעמונג זאל האבן דעם געוואונטשענעם דערפאלג.
עס איז באקאנט דער סיפור וואס מיר האבן געהערט פון כ"ק מו"ח אדמו"ר וועגן דעם מיטעלען רבי'ן, ווי אזוי ער פלעגט זיך שטארק פארטיפן אין לערנען, און ווי אזוי, אלס יונגערמאן, איז ער אמאל געווען אזוי פארטיפט, אז ער האט ניט געהערט ווי זיין קינד איז ארויסגעפאלן פון וויגעלע וואס איז געשטאנען דערביי און האט זיך שטארק פאנאנדערגעוויינט. זיין פאטער, דער אלטער רבי, וועלכער האט זיך געפונען, אין אן אויבערשטע דירה און איז אויך געווען פארטיפט אין לערנען, האט יע דערהערט דעם קינד'ס געוויין, און איז אראפגעגאנגען אונטן, אויפגעהויבן דאס קינד, בארואיקט און צוריק פארוויגט. דערנאך האט דער אלטער רבי אויסגערעדט זיין זון, אז ווי טיף מען זאל זיין אריינגעטאן אין די העכסטע ענינים, דארף מען אבער שטענדיק דערהערן דעם געוויין פון א אידיש קינד.
וויבאלד מען האט אונז דעם סיפור דערציילט, איז א ראי' אז דאס האט א ספעציעלע אנווייזונג פאר יעדן איינעם פון אונז.
די אנווייזונג איז: עס זיינען ליידער פאראן היינט-צו-טאג פיל אידישע קינדער וועלכע זיינען ארויסגעפאלן פון זייערע "וויגעלעך" פון תורה און תורה-דערציאונג, וועמענס נשמות וויינען און פאדערן מען זאל זיי געבן א תורה ומצוות חינוך על טהרת הקדש. און ווי פארנומען און פארטיפט יעדער איינער זאל ניט זיין אין זיינע ענינים, און ווי הויך די ענינים זאלן ניט זיין, מוז מען דערהערן דעם געוויין און די פאדערונג פון די קינדער, און מען מוז איבעררייסן און אפשטעלן אנדערע זאכן און פארנעמען זיך מיט זיי, ווייל קיין העכערע און וויכטיקערע זאך ווי חינוך על טהרת הקדש איז ניטא.
די ליובאוויטשער ישיבות און מוסדות חינוך הערן און דערהערן דעם דאזיגען רוף פון די אידישע קינדער, אבער ליידער, צוליב מאנגל אין געלט, איז ניט מעגלעך אלעמען אויפצוהויבן און ארייננעמען אין די וויגעלעך פון תורה ומצוות. עס איז די העכסטע פליכט פון יעדן איינעם און יעדער איינער צו העלפן שאפן די נויטיגע מאטעריעלע הילף כדי אויסצו-מוסדות חינוך. די פארשטייענדע יערלעכע אונטערנעמונג איז די געלעגנהייט דאס צו טאן; און דער אויבערשטער זאל העלפן מען זאל דאס טאן מיט דעם גאנצן הארצן און מיט א ברייטער האנט און מיט שמחה. און דער אויבערשטער וועט באגליקן מידה כנגד מידה, כמה פעמים ככה, בגשמיות וברוחניות גם יחד.
בכבוד ובברכת הצלחה
מ. שניאורסאהן
נדפסה בלקו"ש חכ"ד ע' 493 והוגהה עפ"י צילום האגרת.
דער סיפור: ראה גם לקמן אגרת ח'תקנח. ח'תקפט. לקו"ש ח"ג ע' 802 ואילך.
מידה כנגד מידה: פס"ז שמות ג, ו.
B"H, 10 Kislev, Day of Redemption of the Mitteler Rebbe, 5723.
Brooklyn, NY.
Shalom u'Vrachah!
In connection with the upcoming annual campaign of Merkaz HaYeshivot Tomchei Temimim Lubavitch on the 24th of Teves, I hope that lovers of Torah in general and those active in the yeshivah in particular will use the remaining few weeks to ensure that this campaign achieves its desired success.
The well-known story we have heard from my father-in-law, the previous Rebbe, about the Mitteler Rebbe is as follows: He would immerse himself deeply in learning. Once, as a young man, he was so absorbed that he did not hear his child fall out of a cradle standing nearby and cry intensely. His father, the Alter Rebbe—who was upstairs and also deeply engrossed in study—did hear the child's cry. He came downstairs, picked up the child, calmed him and rocked him back to sleep. Afterwards, the Alter Rebbe rebuked his son: No matter how deeply one is immersed in the loftiest matters, one must always hear the cry of a Jewish child.
Since this story was told to us, it is proof that it contains a special directive for each one of us. The directive is: Unfortunately today there are many Jewish children who have "fallen out of their cradles"—out of Torah and Torah education—whose souls are crying out and demanding to be given an education in Torah and mitzvot on pure foundations. No matter how busy or absorbed anyone may be in their own matters—even if they are very lofty—they must hear these cries and demands from the children. One must set aside other things and occupy oneself with them because there is nothing higher or more important than education on pure foundations.
The Lubavitcher yeshivot and educational institutions do hear this call from Jewish children; but unfortunately due to lack of funds it is not possible to pick up everyone and bring them into these cradles of Torah and mitzvot. It is therefore everyone's highest duty to help provide the necessary material support for these educational institutions.
The upcoming annual campaign is your opportunity to do so; may G‑d help that you do it with your whole heart, with an open hand and with joy. And may G‑d bless you measure for measure—many times over—in both material and spiritual matters together.
Summary
No matter how lofty our pursuits may be, we must always remain sensitive to those in need—especially children seeking Torah education—and actively support their growth with wholehearted dedication.