ב"ה, ט"ז אדר א', ה'תשכ"ב
ברוקלין, נ. י.
ישיבת אחי תמימים ליובאוויטש פיטסבורג, פא.
שלום וברכה!
צו דער יערלעכער אונטערנעמונג, שיק איך מיין הארציקע באגריסונג און ברכה צו די חשובע עסקנים און פריינט פון דער ליובאוויטשער ישיבה אחי תמימים אין פיטסבורג, און דריק אויס מיין אינערלעכע האפנונג, אז די אונטערנעמונג וועט מער ווי בארעכטיקן אלע דערווארטונגען.
עס איז באקאנט דער ווארט פון אלטן רבי'ן, בעל התניא והשלחן-ערוך, אז "א איד דארף לעבן מיט דער צייט" - דאס הייסט, מיט דער צייט און מיטן גייסט פון דער פרשת השבוע. די "צייטיקייט" פון דער אונטערנעמונג ווערט אפגעשפיגלט אין די סדרות וועלכע ווערן געלייענט אין די דאזיקע וואכן, אין וועלכע עס רעדט זיך וועגן משכן. די כוונה פון דעם משכן ווערט אויסגעדריקט אין די ווערטער ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם - צו דערמעגלעכן, אז דער אויבערשטער זאל מאכן רוען זיין שכינה צווישן אלע אידן און בא יעדן אידן בפרט.
דער אויבערשטער איז אומעטום (מלא כל הארץ כבודו) און דארף ניט קיין משכן פאר זיך אליין; און אויב דער אויבערשטער האט געוואלט א משכן האט ער געקענט אויפשטעלן א משכן אן מענטשלעכער הילף. דער אויבערשטער האט אבער געוואלט, אז יעדער איד זאל האבן א חלק אין משכן דורך ביישטייערן גאלד און זילבער אד"ג, און די אידן האבן פארשטאנען ווי אפצושאצן דעם גרויסן זכות וואס איז דערמיט פארבונדן, און האבן זיך אפגערופן מיט דער גרעסטער הארציקייט, אזוי אז מען האט געדארפט אויסרופן "גענוג!"
אונזערע חכמים, זכרונם לברכה, זאגן, אז נאך דעם חורבן פון בית-המקדש, זיינען די בתי מדרשים און בתי כנסיות, וואו אידן לערנען און דאוונען, דער "מקדש מעט". אין די דאזיקע הייליקע מוסדות מאכט דער אויבערשטער רוען זיין שכינה; די עסקנים און שטיצער פון די ישיבות זיינען גלייכע שותפים מיט די תלמידים אין פארשפרייטן די ג-טלעכע שכינה צווישן אלע אידן.
דעריבער איז צו האפן, אז יעדער איינער און איינע וועלן זיך אפרופן מיט פערזענלעכער ווארימקייט און איבערגעבנקייט לטובת דער ליובאוויטשער ישיבה, ווי די אידן, מענער און פרויען, האבן זיך אפגערופן לטובת דעם משכן. דערמיט שאפט מען אויך די "כלים" צו באקומען דעם אויבערשטנ'ס ברכות אין אלץ וואס מען נויטיקט זיך, פאר זיך און פאר דער גאנצער משפחה שיחיו, בגשמיות וברוחניות.
בכבוד ובברכה.
חכמים.. זאגן: מגילה כט, א.
B"H, 16 Adar I, 5722.
Brooklyn, NY.
Yeshivas Achei Temimim Lubavitch Pittsburgh, PA.
Shalom u'Vrachah!
For the annual undertaking, I send my heartfelt greetings and blessing to the esteemed activists and friends of the Lubavitcher Yeshiva Achei Temimim in Pittsburgh, and express my inner hope that this endeavor will more than justify all expectations.
It is well known what the Alter Rebbe, author of Tanya and Shulchan Aruch, said: "A Jew must live with the times"—that is, with the time and spirit of the weekly Torah portion. The timeliness of this undertaking is reflected in the Torah portions read these weeks, which speak about the Mishkan.
The purpose of the Mishkan is expressed in the words: Ve'asu Li Mikdash V'Shachanti B'Tocham ("And they shall make Me a sanctuary and I will dwell among them")—to enable that Hashem should cause His Shechinah to rest among all Jews and within each Jew individually. Hashem is everywhere (Melo Kol Haaretz Kevodo—"The whole earth is filled with His glory") and does not need a Mishkan for Himself; if He wanted a Mishkan He could have established one without human help. But Hashem wanted every Jew to have a share in the Mishkan by contributing gold and silver etc., and Jews understood how to value this great merit connected with it, responding with such enthusiasm that it had to be announced "Enough!"
Our Sages, of blessed memory, say that after the destruction of the Beis HaMikdash, our study halls and synagogues—where Jews learn and pray—are "miniature sanctuaries." In these holy institutions Hashem causes His Shechinah to rest; those who support and sustain yeshivas are equal partners with the students in spreading G‑dliness among all Jews.
Therefore it is hoped that everyone will respond with personal warmth and dedication for the benefit of the Lubavitcher Yeshiva, just as men and women responded for the Mishkan. This also creates "vessels" to receive Hashem's blessings in everything needed—for oneself and one's entire family—for both material and spiritual matters.
With honor and blessing.
Summary
The Rebbe teaches that supporting Torah institutions like yeshivas makes one a partner in spreading G‑dliness. Just as every Jew contributed to building the Mishkan, so too should everyone support these modern sanctuaries—opening channels for blessings in all aspects of life.