ב"ה, ט"ו סיון, תשי"ח
ברוקלין, נ.י.
צו די עסקנים און פריינד פון די בית רבקה שולעס - אין אלגעמיין, און די אנטיילנעמער אין דעם זעכצענטן יערלעכן באנקעט פון די בית רבקה שולעס - בפרט ה' עליהם יחיו
שלום וברכה!
איך שרייב דעם בריוו אין דעם טאג, ווען (מיט 31 יאר צוריק) איז דער רבי דער שווער ארעסטירט געווארען אין זיין קאמף און פאר זיין ארבעט, אויפצוהאלטען אידישקייט תורה און מצות און פארשפרייטען זיי - זיין קאמף קעגן די ריזיגע כחות וואס האבן געוואלט אויסלעשען, ח"ו, יעדן פונק פון אידישקייט. זיין אויסערגעווינלעכע מסירות-נפש האט אבער סוף-כל-סוף מנצח געווען און ער איז באפרייט געווארען י"ב - י"ג תמוז.
דער באנקעט פון די בית רבקה שולעס קומט פאר אין דער צווישן צייט, ווען די איינטשיידונג איז געשטאנען אויף דער וואגשאל.
כאטש אין די פרייע מדינות דארף א איד ניט איינשטעלן זיין לעבן צו דערפילן זיין פליכט אין פארשפרייטען אידישקייט בכלל און ספעציעל אויפן געביט פון אמת-אידישע ערציאונג פון אונזער יוגנט, איז אבער די לאגע פון אידישקייט אין פיל הינזיכטן ניט ווייניקער קריטיש ווי אין יענע יארן. אויף דעם געביט פון חינוך הבנות - כשר'ע דערציאונג פון אידישע טעכטער _ פאדערט זיך ספעציעל די גרעסטע אנשטרענגונג. און ווי ס'איז באוואוסט, האט דער רבי דער שווער פיל צייט און מי געגעבען כדי צו שאפן און אויסברייטערן די בית רבקה שולעס.
איר האט דעם גרויסן זכות פארצוזעצן, אויפהאלטן און אויסברייטערן אט די גרויסע פאראנטווארטלעכע ארבעט. איצט איז אבער די פאדערונג א פיל לייכטערע צ ניט מסירות נפש נאר צ מסירות הרצון. עשה רצונו כרצונך - איר זאלט וועלן טאן אין דעם מיט דעם זעלבן ווילן ווי עס ווילט זיך אן אייגענע זאך. די בית רבקה שולעס איז אייער אייגענע זאך.
איך האף, אז איר וועט מיט א פעסטן ווילן און מיט אינערלעכער שמחה געבן אייער פולסטע מאטעריעלע שטיצע און אויך מאראלישע מיטהילף צו די בית רבקה שולעס, און ווירקן אז אויך אנדערע זאלן אזוי טאן.
און דער אויבערשטער וועט זיכער מקיים זיין די הבטחה און אייך מצליח זיין אויך אין אייערע אייגענע און פאמיליען אנגעלעגנהייטן בגשמיות וברוחניות.
בברכה צו גוטע בשורות אין דאס אלעם אויבנגעזאגטע,
מ. שניאורסאהן
B"H, 15 Sivan, 5718.
Brooklyn, NY.
Shalom u'Vrachah!
I am writing this letter on the day when (31 years ago) the Rebbe, my father-in-law, was arrested for his struggle and work to uphold Judaism—Torah and mitzvos—and to spread them; his fight against the tremendous forces that sought to extinguish, G‑d forbid, every spark of Judaism. His extraordinary self-sacrifice ultimately triumphed and he was freed on 12–13 Tammuz. The Beis Rivka schools' banquet takes place during this interim period when the outcome was still hanging in the balance.
Although in free countries a Jew does not need to risk his life to fulfill his duty in spreading Judaism in general—and especially in the area of true Jewish education for our youth—the situation of Judaism in many respects is no less critical than it was in those years.
In the area of girls' education—proper education for Jewish daughters—the greatest effort is especially required. As is well known, my father-in-law devoted much time and effort to establish and expand the Beis Rivka schools. You have the great merit to continue, maintain, and expand this important and responsible work.
Now, however, what is required is much easier—not self-sacrifice but dedication of will. "Aseh Retzono kirtzonecha" (Make His will as your own)—you should want to do this with the same desire as you would for something personal. The Beis Rivka schools are your own cause.
I hope that you will give your fullest material support with firm resolve and inner joy—as well as moral assistance—to the Beis Rivka schools, and influence others to do likewise.
And surely the Alm-ghty will fulfill His promise and grant you success also in your own personal and family matters—both materially and spiritually.
Summary
The Rebbe teaches that supporting authentic Jewish education—especially for girls—is a vital mission requiring dedication of will rather than self-sacrifice today. By making this cause personal and giving wholeheartedly, one merits G‑d's blessings both materially and spiritually.